Hallo,

Vorige week heb ik voor het eerst sinds ik weet dat ik M heb(februari), me moeten ziek melden op werk. Op zich ging het smorgens wel maar toen ik naar de keuken ging en mijn ontbijt ging klaar maken kreeg ik een heel raar gevoel in mijn lichaam. Het voelde alsof ik duizelig werd maar de wereld ging niet draaien. Het was alsof ik geen controle meer had over mijn eigen lopen, alsof ik met 8 glazen wishky op een boot op ruige zee zat, zo ging het heen en weer. Heb gelijk een cinnerazine genomen en ben op de bank gaan liggen. Heb vervolgens tot half 12 geslapen.
Smiddags ging het wel weer wat beter maar had het gevoel van een behoorlijke kater (het lullige alleen dat er geen druppel alchohol in het verhaal voor komt :P ). Is dit nu een aanval geweest van M of niet?

Herkend iemand dit gevoel als bij een aanval of is het iets anders geweest? Had wel ondertussen behoorlijk heftige suizingen in mijn oor en was de rest van het weekend behoorlijk uitgeblust (moe).

Ook nu op dit moment suist het weer hard en merk ik dat het gehoor op links duidelijk minder is dan rechts. Ook komen bepaalde geluiden behoorlijk hard binnen. Gisteravond thuis gebleven en vroeg me bed ingegaan. Moet behoorlijk wennen om naar mn lichaam te luisteren en daarvoor dingen op te moeten zeggen. Een bezig bijtje verplichten om wat rustiger aan te doen is best wel moeilijk moet ik zeggen.

Bedankt alvast weer.
Gr. Miri

Hoi Miri,

Ja dit klinkt maar al te bekend hoor!!

Ik heb ook meer van dit soort dagen (teveel.............) dan echte aanvallen.

We weten allemaal wat je bedoelt hoor, ooit waren wij ook van die bezige bijtjes, een typische M-ers karaktereigenschap, maar je zult vanzelf merken dat je je beter voelt als je een paar tandjes terug gaat...............
Niet dat je dan niet meer duizelig wordt of geen aanvallen meer hebt, maar over het algemeen voel je je beter.

Ja hoor, dan komt me zeer bekend voor.
Ik moet elke werkdag door het Centraal Station in Amsterdam om van de trein naar de streekbussen te lopen.
Vaak heb ik dan het gevoel alsof ik in een grote opblaasbal zit. Ik moet dan heel erg goed concentreren waar ik loop en heb het gevoel, dat als er iets tegen me aan loopt, ik als een gek loop te swabberen.

Vraag aan de rest van de forum lezers.
Ik ga graag op vakantie met het vliegtuig, maar het stijgen en het landen zijn een crime. Ik heb het gevoel dat ik dan gratis en voor niets in de Python van de Efteling zit.

Hebben jullie dat ook?

Groet
Els

_________________
De zon blijft schijnen, al zie je hem even niet door de wolken.

Ik durf echt niet meer te vliegen! Heb net weer een zakenreisje naar London afgezegd. Bij mij is het allemaal begonnen tijdens vliegen (ook naar London). Mijn eigen diagnose is dat er toen iets kapot is gegaan in mijn hoofd.

Hoi Els,

Klinkt misschien heel raar maar met vliegen heb ik nog nooit last gehad....(misschien toevallig alleen op echt goede dagen gevlogen....?)

Groetjes, Marjolein

Hoi Luckymac, je schreef, bij het voorstellen, dat je met een oorontsteking in het vliegtuig hebt gezeten.
Zou het niet eerder de oorontsteking de boosdoener zijn?
Ik snap, dat je nu tegen vliegen op ziet, toch over een tijdje maar weer eens proberen, anders ga je nog een vliegangst ontwikkelen.
Zogauw wij een aanval hebben, gaan we een oorzaak zoeken; wat heb ik gedaan, was ik gespannen, heb ik het te druk gehad.
Begin dit jaar, had ik een aantal aanvallen, kort op elkaar.
Had toen net een senseo aangeschaft, "mokka"vond ik lekker, dus dronk veel bakjes mokka.
Dacht eerst, dat die mokka' de trigger was.
Tot ik hier op het forum kwam en ontdekte, dat lawaai ook een trigger is, voor een aanval.
Net die periode werkte ik, bij de gezinsbehandeling: 6 gezinnen met allemaal kleine kinderen, dus veel lawaai.
Je gaat de gekste dingen verzinnen, om een aanval te verklaren.
Waarom meldt je, je niet een tijdje ziek,om je hoofd en lijf tot rust te laten komen.
Als je maar door blijft gaan, forceer je alleen maar.
groetjes Annelies

_________________
Mijn doel in het leven, is zo'n goed mens te worden, als dat mijn hond denkt, dat ik ben.

Tja, ik ben eigenlijk van plan om dit weekend het besluit te nemen dat ik niet ziek ben :D

Ik heb het gevoel dat ik op een soort kruispunt sta. Dat ik kan "besluiten" dat ik niks mankeer of dat ik me juist helemaal kan overgeven aan het ziek zijn.

Ik ben er eigenlijk (nog?) niet aan toe om ziek te zijn. Ik heb een geweldig leuke baan (ja wel zwaar en met een hoop ongezonde stress). Door deze week uit de running te zijn besef ik opnieuw hoeveel leuke kanten er aan die baan zitten, hoe gaaf het is dat ik dit mag en kan doen en wat een geweldige kansen ik heb gekregen. En dat ik een team van fijne mensen om mij heen heb waar ik energie uit haal en van geniet.

Ook de andere dingen in mijn leven zijn te fijn om op te geven. Ik zou zo graag weer eens op mijn paard door het bos willen galopperen (zonder bang te zijn om eraf te vallen door duizelingen).

Ik wil niet leven als een vrouwtje van 80, dat bang is om in de auto te stappen. Ik ben verdomme bijna geboren in een auto. Ik durf alles in een auto. Heb aan autosport gedaan. Dat gaat mij toch niet overkomen!

Ik wil geen middagdutjes doen. Ik ben 38!

Nou ja, eerst donderdag maar eens afwachten wat de neuroloog zegt. Misschien valt het allemaal wel mee...

Bedankt weer voor jullie antwoorden. Het is op dit moment echt nog uitzoeken voor mij wat nou bij wat hoort. Dan is het fijn om er achter te komen dat sommige dingen heel herkenbaar zijn voor anderen/jullie, dat je die info kan uitwisselen. Liever heb ik het natuurlijk niet en weet ik het liever niet, maar ja, het is nou eenmaal zo.

Ik denk inderdaad dat je gauw naar een heleboel oorzaken gaat zoeken. Zo had ik dus al een paar jaar last van suizingen maar verder niet veel klachten. Pas in oktober 2007 werd het allemaal erger en ben ik weer bij KNO-arts terecht gekomen waar in Feb uiteindelijk M is gesteld. In September heb ik nog een vlucht van 10 uur naar Vancouver gemaakt en ook weer terug. Daarna is het echt erger geworden dus ik denk dat het er wel mee te maken heeft. Ook het continu luchtdruksverschil door het rijden door de bergen (rocky mountains etc) heeft denk ik ook mee gewerkt, ik had de hele vakantie lang last van ploppende oren. Heel vervelend. Maar het zal me er niet van weerhouden denk ik om nog eens te gaan vliegen. Ik hou van vliegen, vind het geweldig.
Waar ik wel erg benieuwd naar ben is achtbanen etc. Mijn man en ik zijn groot Disney-fan en na 2,5 jaar niet te zijn geweest gaan we a.s. juni weer een keer voor 4 dagen daar naar toe. Ik ben echt benieuwd hoe dat zal gaan. Ik hoop natuurlijk hardstikke goed en dat ik er geen last van zal hebben. Wel neem ik mn oordopjes mee tegen alle herrie in die achtbanen enzo, in vele achtbanen zit tegenwoordig namelijk veel muziek ingebouwd en ik merk dat herrie en bepaalde harde tonen/geluiden op dit moment echt een trigger zijn voor een duizelig gevoel.

Hebben jullie trouwens ook oordopjes tegen herrie? Ik heb ze al een tijdje die speciaal bestemd zijn voor discotheken etc waar dan een geluidsfilter in zit (ja, ik ben nog jong dus ga nog wel eens stappen, laat me dat ook niet afnemen). Alleen ik wil ze nu op maat laten maken zodat je ze eigenlijk niet ziet als ik ze in heb.


Groetjes, Miri

Aan die geluidsdopjes heb ik ook wel eens gedacht.

Als ik nl in de discotheek ben geweest kan ik daarna helemaal niet meer slapen omdat ik dan zo,n harde piep heb dat het bijna niet meer te doen is.

Misschien kan dit helpen voor mij?Heeft iemand hier ervaring mee?Kan je dan wel nog iemand anders verstaan?

Gr Iris

Kijk wel uit als je met dopjes begint, als je ook last hebt van hyperacusis (overgevoeligheid voor geluid).
Ik heb zelf door het dragen van dopjes de hyperacusis verergerd, omdat je hersenen daarop gaan reageren door zelf het geluid te gaan versterken.
Pas toen ik een gehoorapparaat heb aangeschaft is bij mij de hyperacusis weer afgenomen. Het gehoorapparaat heeft mij geholpen mijn oren / hersenen te trainen weer meer geluid te gaan verdragen.
Eerst werd het zo ingesteld dat er niet meer decibellen doorgelaten werden dan ik kon verdragen, dus niet helemaal stil, en bij de controles kon iedere keer die stand een beetje worden bijgesteld, waardoor ik steeds meer geluid kon verdragen.
Nu ben ik zover dat ik gewoon weer kan werken (op een middelbare school!) zonder mijn gehoorapparaat. Alleen voor feesten of als ik uitga dan doe ik nog wel mijn gehoorapparaat in ter bescherming.

Groetjes, Anita

_________________
Leef in het nu en geniet van kleine dingen!

Op dit moment heb ik al van die oordopjes voor discotheken en concerten enzo maar dat zijn van die shuttletjes en die zitten niet optimaal.
Ik ben er wel blij mee dat ik ze heb want het scheelt echt, heb nog steeds een optimale muziekbelevenis bijv. maar kan ook nog steeds iedereen verstaan. Zelfs beter eigenlijk. Daarom wil ik ze wel blijven gebruiken als ik bijv. uit ga maar dan liever op maat gemaakt want die ik nu heb gaan er steeds uit, moet je ze weer terug stoppen, niet handig dus.

Ben ook niet van plan om ze de hele tijd als ik ergens ben in te hebben. Alleen als er harde muziek is o.i.d.

Groetjes, Miri

Ik herken et helaas ook al te goed...
Ik ben zonder mijn medicatie elke dag duizeilig....met medicatie zo'n 2 dagen per week....

Hoi Luckymac, sterkte met je strijd, hoop voor je , dat het goed komt.
gr. Annelies

_________________
Mijn doel in het leven, is zo'n goed mens te worden, als dat mijn hond denkt, dat ik ben.

2 weken geleden opende ik dit topic met dat ik me voelde alsof ik op een boot zat en dat ik dus ook niet naar mn werk was geweest. Eigenlijk gehoopt dat het nu wel weer even rustig zou blijven maar niets was minder waar. Afgelopen vrijdagmiddag zat ik rustig op mn werk, niets aan de hand. Maar plots sloeg het totaal om. Het gevoel van het schip was weer helemaal terug. Heb mij naar huis laten brengen door een collega want fietsen durfde ik absoluut niet. Thuis aangekomen op bed gaan liggen maar al gauw werd ik misselijk en heb de hele lunch er weer uitgegooid. Ook ging het nu voor het eerst echt helemaal draaien om me heen. Omdat ik maar bleef spugen ging de Cinnerazine ook niet werken dus is de apotheek nog langs gekomen voor zetpillen tegen de misselijkheid. 'Savonds ging het wel weer redelijk. Gelukkig goed kunnen slapen. Gister nog wat brak maar vandaag weer helemaal opgeknapt. Het harde suizen van de afgelopen weken is afgenomen gelukkig. Ik heb me echt nog nooit zo rot gevoeld als afgelopen vrijdag.

Kan het bij jullie ook soms zo ineens omslaan? Dat je je op het ene moment goed voelt, maar daarna ineens duizelig wordt? Mijn KNO-arts had gezegd dat je een aanval voelt aankomen. Maar eigenlijk ben ik er nog niet achter wat dan dat gevoel is, of wat het sein is.

Gr. Miri

Hoi Miri,

Ik heb dat ook hoor, dat ik het soms aan voel komen en soms niet.
Meestal wordt m'n suis dan eerst veel harder maar soms ook niet en ja dan overkomt het je ineens..........

Hallo Miri,

Ik heb dat ook, meestal voel ik het aankomen maar ook wel eens van het ene moment op het andere dat het helemaal mis is.
En daar wordt je enorm onzeker van. Onvoorspelbaar vind ik het.

Groetjes Lia

Hallo allemaal

Ik heb ook weer zo,n paar dagen dat het eigenlijk niet goed uit te leggen is wat je voelt in je hoofd.Precies zoals Miri al eerder zei,het draait niet maar ik heb wel een naar gevoel in mijn hoofd
Het lijkt soms wel of dat het stormt ha ha.
Dan kost een dag toch best moeite als je dit de hele dag hebt pfffff.

Ik ben ook weer een beetje aan het rommelen met mijn prisma.Dan denk ik ,ik zet hem even af,dat volet fijner.Dan weer op!Ik weet soms ook niet meer wat nou beter voelt.

Ook mijn medicijnen dacht ik van dat ze goed aansloegen,maar?Ik heb het idee dat ik me soms alleen maar slomer en trager in mijn hoofd voel.Wel heb ik die enorme heftige duizeligheid niet meer gehad!

Kon iemand je soms maar zeggen wat het beste is!Ik weet dat het voor iedereen verschillend is,en dat je dat allemaal zelf moet uitvogelen.
Wel heb ik veel gehad aan de goede adviezen van jullie.
We blijven maar gewoon doorrommelen,en doorstormen{in het hoofd haha }

Gr Iris

Hallo Iris,

Ik was in het begin ook sloom door de betahistine. Vorig jaar heb ik geprobeerd af te bouwen. Het is niet gelukt jammer genoeg. Maar nadat ik weer naar mijn "oude" dosis terug gegaan ben heb ik daar geen last meer van gehad.
Misschien is mijn lichaam er eindelijk aan gewend. Of de sloomheid hoort inmiddels al zo bij me dat ik het niet meer opmerk? Maar het zal er waarschijnlijk ook inzitten dat ik misschien de regelmaat er wat beter in heb. Op tijd naar bed en dat soort zaken. In ieder geval blijf ik wel de medicatie gebruiken.

En je zegt dat je die enorme duizeligheid niet meer gehad hebt. Dat is toch super! Dan zal je moeten afwegen wat belangrijker is voor je.

Wens je veel wijsheid toe.

Groeten,
Gemma

_________________
Horloges draag ik niet.
Anderen hebben de klok en ik.....
ik heb de tijd.

Daar heb je ook gelijk in Gemma!De grote duizeligheid is weg.

Ik denk dat je toch altijd nog grotere verwachtingen hebt van een medicijn.Misschien is het dit wel!Is er niet meer uit te halen.De tijd zal het uitwijzen.

Bedankt voor je reactie

gr iris

Ik voel mijn aanvallen wel aankomen,alleen ben er me na die tijd vaak pas van bewust...ik voelde me voor mijn aanval 2 weken geleden een paar weken al meer duizelig,erg moe,mijn oren zaten vol,hoorde slecht en ik vergat echt alles...kon me niet concentreren en typen ging slecht,haalde alle woorden door elkaar....ging zo aan mezelf twijfelen,tot die aanval kwam...
De dag van de aanval plopten ineens mijn oren weer los...zalig...die avond ging het dus weer mis..had ik maar naar mijn lichaam geluisterd en rust genomen voor die tijd..ik vind die stap heel moeilijk om te nemen omdat ik nog weer mijn werk aan t opbouwen ben...
Om me dan weer voor een week af te melden,dat houdt me nog tegen,wil niet opgeven...

Trouwens wel heel erg fijn dat je hier herkenning vindt..en steun...