Ervaring met Hyparacusis

Uw ervaringen met behandelingen van huisartsen, ARBO-artsen, KNO-artsen of andere specialisten, operaties in ziekenhuizen en de eventuele successen hierin.

Moderators: moderator, forumadmin

Gebruikersavatar
Yahoo!
Berichten: 185
Lid geworden op: wo 20.07.2005 19:09
Locatie: Deventer
Contacteer:

Ervaring met Hyparacusis

Bericht door Yahoo! » zo 06.03.2005 10:21

Dag Ad,

Vooreerst: ik ben gewoon 'jij'.
Zo'n 15 jaar heb ik te maken met een overgevoeligheid voor geluid. In mijn geval heet het dan: recruitment omdat ik er ook slechthorend bij ben vanaf mijn geboorte.
Op al die jaren heb ik het één en ander leren relativeren. In deze houding
zit ook verpakt de niet-te-begrijpen on-kunde en ontkenning door
beroepskrachten van de impact die deze aandoening heeft op iemands fysieke, sociale, geestelijke en mentale leven. Vanaf de oorlog is deze aandoening bekend en na 60 jaar wordt er nog steeds gedaan alsof we maar wat zeggen.
Ik steek dus zo goed als geen energie meer in het begrip kweken bij mensen uit mijn directe omgeving. Maar ik heb ook niet zoveel meer te verliezen. Ik heb zoveel mogelijk stilte nodig: die gunnen mensen mij of niet. Als dat heel veel terugkerende moeite kost om rekening met mij te houden dan maak ik het de mensen gemakkelijk: ik investeer niet meer in zulke mensen; dan verdwijnt het contact vanzelf. Dan houd je vanzelf over wat waardevol is voor je.
En daar is dan ook mee te eggen en te ploegen!
Daarnaast heb ik voor mezelf goed uitgezocht wat voor mij van waarde is in het leven. En dat is niet zo veel meer. En wat voor mij waarde heeft, dat koester ik. Nou en daarmee heb ik de afgelopen jaren een zekere balans gevonden en weet ik wat ik waar, of voor wie over heb. En dat voelt goed.
Het samen-wonen met anderen maakt deze aandoening en het ermee omgaan toch complexer. Er is in het dagelijks leven zoooooveeeeeel wat geluid maakt. Heb je dat zelf in de hand dan is er nog wel wat regelbaar. Maar als ook anderen geluid maken dan heb je veel meer te maken met de onvoorspelbaarheid ervan, maar ook de luidheid speelt een rol. Het is niet aan-voelbaar hoe luid luid is voor iemand met onze aandoening. Van anderen die in gezinsverband leven met deze kwaal, weet ik dat ze isolaties/geluiddempers hebben aangebracht:
aan deurkrukken bijv. of op een aanrecht. Heb ik zelf trouwens ook. Dat
heeft als voordeel dát het geluid dempt maar ook dat er steeds weer iets
zichtbaars is waardoor mensen/huisgenoten eraan herinnerd worden: oh ja! De sociale contacten onderhoud je soms ook met meerdere gezinsleden. Dat is met onze aandoening best ingewikkeld. Toch heb ik lotgenoten ontmoet die met tact en beleid t.o.v. elkaar daarin een weg vonden. Maar niet van de ene op de andere dag!!
Een groeiproces blijft een groei-proces.
Kun je met dit verhaal een stukje verder?

Hartelijke groet,

Wijke

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast