Misophonia, stille geluiden, verband met jeugdjaren ?

Misofonie, 4S of Selective Sound Sensitivity Syndrome (ook wel Soft Sound Sensitivity Syndrome) en fonofobie: wat houdt dat allemaal in? Samengevat onder de noemer Misofonie of Misophonia.

Moderators: moderator, forumadmin

Plaats reactie
Suzanna
Berichten: 12
Lid geworden op: di 03.02.2009 01:29

Misophonia, stille geluiden, verband met jeugdjaren ?

Bericht door Suzanna » do 25.02.2010 11:49

Hallo iedereen,
Ik leid aan misophonia of last van eerder stille geluiden (die wel luid klinken in mijn oren). Naar mijn gevoel is dit geen fysieke kwaal gezien ik weinig last heb van hard lawaai. Het zou dus iets psychisch moeten zijn... Psychiaters gaan altijd terug naar de jeugdjaren, ik ga dat ook eens proberen dus. Ik ben opgegroeid met een vader die altijd aan 't woord was, een narcistische persoonlijkheid, alles draaide altijd rond hem. Als ik af en toe zelf iets vertelde als kind werd er mee gelachen, hij vond het blijkbaar nooit belangrijk wat ik te zeggen had. Bij mijn moeder kon ik ook niet veel kwijt want zij gaf me de indruk dat ze altijd aan 't piekeren was. Ik was een heel gevoelig kind en heb me dus afgesloten.
Ik herinner me dat als we naar TV zaten te kijken, 1 van mijn zussen soms iets met haar vingernagels deed, dat maakte een geluid waar ik echt gek van werd, ik ging dan maar naar bed want ik verdroeg het niet. Waarom niet ? Waarom merkte ik alleen maar dat stille geluid op ? Was het omdat ik me niet goed voelde in dat gezin ? Omdat er niet naar mij werd geluisterd en ik dus andere dingen begon te 'horen' ? Ik weet in elk geval dat ik me op die momenten heel zenuwachtig voelde. Ik werd ook halfgek als mijn vader op zondagmiddag in de zetel lag te snurken, de andere gezinsleden vonden het lachwekkend, maar ik werd er echt woest van.
Ik heb zo wat het gevoel dat ik mezelf heb moeten onderdrukken in mijn jeugdjaren en dat daardoor die oren zo gevoelig zijn geworden, het spreken viel stil, maar de oren gingen meer 'open'.
Ik ben nu 56 en ik voer al heel mijn leven een strijd wat betreft 'spreken', dat blijft moeilijk voor mij, vooral in een grotere groep mensen, af en toe heb ik de neiging om lichtjes te stotteren (bij sommige mensen).
Wat ik ook merk is dat mensen nog steeds niet echt naar mij luisteren als ik iets vertel en dat ze, in een groepje, vaak weinig tegen mij spreken - ik denk -omdat ik niet echt een actieve luisteraar ben, mijn gedachten dwalen nl. heel vaak af. Ik vraag me af of dat een mechanisme is vanuit mijn jeugd, mijn vader praatte zoveel ....ik begon dan maar te dromen.
Zijn er mensen die zich herkennen in mijn verhaal ?
Ik zou toch zo graag willen achterhalen wat er juist aan de hand is.
Iemand heeft me eens gezegd dat ik moet proberen echt actiever te luisteren naar andere mensen, het is inderdaad wel zo dat ik vaak snel conclusies trek en achteraf dan bemerk dat ik het weer verkeerd begrepen heb, of maar halve informatie heb 'opgenomen'.
Als ik die last van mijn oren kreeg nadat ik bemerkte dat er toch niemand naar me luisterde .... moet ik dan meer praten, meer mijn gevoelens uitspreken misschien ? Proberen dat mechanisme terug om te draaien ?
Dit zijn allemaal maar bedenkingen .....

Gebruikersavatar
Kees
Berichten: 7000
Lid geworden op: zo 17.07.2005 11:30
Locatie: Deventer

Bericht door Kees » do 25.02.2010 13:30

Inderdaad, ik denk dat je professionele hulp nodig hebt om je hiermee te helpen.

Dat kan heel goed, ga naar de huisarts en leg het uit.
Vraag eventueel een verwijzing naar een Audiologisch Centrum.

Daar is veel kennis en professionele hulp aanwezig waar je wat mee kunt.
Schaam je er niet voor, vele van ons op het foum hebben hulp gehad of hebben het nog.

Zelf heb ik ook ruim 11 maanden Tinnitus Retraining Therapie gehad.
Best wel lang, maar het heeft ook goed geholpen.

Dus op naar de huisarts en leg alles goed uit.

De AC's kun je vinden op: www.fenac.nl/locaties
Groeten,

Kees.

E-mail: info@keesdevries.eu

Gebruikersavatar
opa cor
Berichten: 3949
Lid geworden op: wo 11.07.2007 14:33
Locatie: kaatsheuvel

Bericht door opa cor » do 25.02.2010 16:16

Suzanne. kijk ff op Algemeene Discussie over hyperacusis". Daar staat veel informatie over Misophonie. Kees heeft deze link daarop gezet.

vr.gr opa cor

Vertrokken

Bericht door Vertrokken » do 20.01.2011 15:22

Ondanks dat dit onderwerp ook elders op de site uitgebreid wordt besproken, wil ik toch nog reageren.

Suzanne, misschien heb je het wel bij het rechte eind over je jeugd. Ikzelf was thuis ook 'eenzaam' met een drukke pratende moeder. Haar nagelbijten als we allemaal zaten te lezen, kon ik niet verdragen.
Ik lijd ook aan misophonia (hoe schrijven we dat eigenlijk in het Nl.?), maar mijn moeder en mijn zus hebben óók last van eetgeluiden.
In tegenstelling tot mijn moeder en mijn zus heb ik geen moeite met spreken in het openbaar; dat gaat mij vlotjes af. Volgens mijn moeder was ik als kind ook druk en nog ben ik een veelprater 8)

Als ik al eens vertel over misofonie, is er regelmatig iemand die het herkent (zoals mijn moeder, mijn zus en onlangs een kennis, voor wie een wereld openging). M'n moeder relativeert het, net als mijn zus, de kennis en ik kunnen dat niet.
Wat me opviel, was dat de kennis net als ik, ook nogal druk is in gezelschap (hoewel mijn moeder in 'eigen' kring nog drukker is).
Wat me ook opviel, was dat zowel mijn moeder als mijn zus en ikzelf last hebben/hadden van 'restless legs'.

Ik vraag me af of er verbanden zijn en dan niet op de manier die jij noemt, maar meer op andere persoonsgebonden dingen: het drukker zijn (hoewel mijn zusje dat niet heeft), het jezelf willen bewijzen, en ook de rusteloze benen.

Volgende week ga ik naar Amsterdam voor de intake van de eerste trial&error-groep, die een week later start. Het is een gesprekstherapie waarin je met deze klachten leert omgaan, maar waar ook feedback van de groep wordt verwacht. Ik wil bovengenoemde vragen daar zeker voorleggen; ik ben nl. erg benieuwd of deze dingen er mee te maken zouden kunnen hebben en of er een aangeboren iets is wat je zo overgevoelig en razend maakt als je eetgeluiden hoort.
Het is bij mij en die kennis zo dat hoe dierbaarder de persoon is, hoe erger het geluid is - vreemden hoor ik nauwelijks kauwen (hoewel kinderen die destijds bij mijn kinderen kwamen spelen, me wél weer stoorden als ze chips aten).

Zelf ga ik al jaren naar een psychiater, die nog nooit van het verschijnsel had gehoord, maar wél bekend was met hyperacusis. Hij is erg benieuwd naar de uitkomsten van de groep, wat er besproken wordt, hoe de behandeling zal zijn, etc. We kwamen dit probleem niet eens tegen in mijn behandeling; ik zag toevallig een flyer over mensen die overgevoelig zijn voor geluid. Vaak praat je er niet over omdat toch niemand dat snapt (ik heb zoveel ruzies met partners gehad als ik woedend werd!) Je snapt er zelf immers ook niets van? Dus praat je er eigenlijk nooit over en wordt het een 'eenzame' aandoening.
Misschien zit daar de trigger wel - wie weet.

Ik begrijp goed dat jij teruggaat naar je jeugd en het kan best zijn dat je door de dingen die jij noemt, misophonie hebt gekregen, maar persoonlijk denk ik dat er een extra element voor nodig is, iets dat misschien in de genen zit.
Ik zal in ieder geval op het forum (in het topic over de behandeling) zo goed mogelijk verslag doen van 'randvoorwaarden' en van hoe je jezelf traint om er beter mee om te gaan.
Je hebt een moedige stap gezet door je verhaal te analyseren en hier neer te schrijven!

Sterkte en hartelijke groet,
Marjolein

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten