Last van geluiden

Misofonie, 4S of Selective Sound Sensitivity Syndrome (ook wel Soft Sound Sensitivity Syndrome) en fonofobie: wat houdt dat allemaal in? Samengevat onder de noemer Misofonie of Misophonia.

Moderators: moderator, forumadmin

iluvk3
Berichten: 43
Lid geworden op: za 13.02.2010 20:08

Bericht door iluvk3 » do 02.06.2011 21:19

ik ben het er mee eens dat door tv uitzendingen over misofonie, er wel bekenheid komt en er zullen vast veel mensen gaan reageren. maar ik ben niet de juiste persoon om dat tijdens een uitzending te vertellen. ik ben veel te druk. of ik sla dicht. nee, slecht idee.

sen
Berichten: 2897
Lid geworden op: zo 28.05.2006 13:27
Locatie: Polder

Bericht door sen » do 02.06.2011 21:31

Okee


Sen

Gebruikersavatar
de redder
Berichten: 1272
Lid geworden op: zo 14.11.2010 21:21
Locatie: Hoogvliet (rt)

Bericht door de redder » vr 03.06.2011 15:41

Ik zou wel willen maar ik denk dat ik dicht klap.
Am i part of the decease or am i part of the cure.

MvW
Berichten: 7
Lid geworden op: vr 03.06.2011 08:34

Bericht door MvW » ma 06.06.2011 21:46

Beste leden,

Na een recente zoektocht naar lotgenoten ben ik op dit forum terecht gekomen. Via dit forum heb ik contact opgenomen met dr. Schroder, en hoop binnenkort voor een intake uitgenodigd te worden zoals enkelen van jullie al meegemaakt hebben. Ik wil mijn verhaal nu eindelijk eens kwijt en wil jullie graag wat vertellen over mijn (vermeende) misofonie en de progressieve grip die het op mij heeft.

Het is voor mij begonnen als naamloze ergernis. Ik begon me te storen aan de eetgeluiden van mijn moeder, wiens kaken niet goed sluiten, wat tijdens het eten een geluid van enig volume voortbrengt. Dit was ook rond de tijd dat bij mij via het RIAGG ADHD werd geconstateerd, toen ik 13 jaar oud was.

Al snel begonnen ook eet-en drinkgeluiden van anderen mij erg te storen. Ik ontweek deze geluiden door zelf luid te eten, zachtjes te neuriën, en vooral snel mijn eten naar binnen schrokken zodat ik met mijn handen achter het hoofd heimelijk mijn oren dicht kon knijpen. Die poppenkast aan de keukentafel heb ik jarenlang volgehouden, maar ondertussen ging het van kwaad tot erger.

Mijn reacties op eetgeluiden werden steeds instinctiever. Het evolueerde tot een fysieke fight-or-flight respons. De adrenaline gierde door mijn lijf, en het geluid eiste mijn onmiddelijke en volledige aandacht op. Ik schoot (en schiet) mensen woedende blikken toe voordat dat ik het zelf ook maar door had. Ik begon te kreunen en te steunen als ik iemand hoorde eten, drinken of slikken. Ik zonderde me af als er chips op tafel kwam. Als iemand zat te eten in de klas of op het werk, ging ik snel naar de WC en bleef daar, tot er genoeg tijd voorbij was voor die persoon om klaar te zijn. Als dat niet zo was, bleef ik op de gang wachten.

Op verzoeken om wat langzamer, zachter of ergens anders te eten reageren mensen meestal erg defensief, in mijn ervaring. Ook in mijn familie. Men voelt niet dat men iets verkeerd doet, en ervaart mij in dergelijke situaties als vijandig. Natuurlijk ook omdat ik helemaal op scherp sta op zo'n moment. Zoiets breng ik niet zomaar even ter sprake, zeker niet bij nieuwe collega's, vrienden of klasgenoten. Dat is mijns inziens vragen om problemen.

Dat ondervond ik aan den lijve toen de vriendin van mijn jongere broer voor het eerst thuis kwam eten. Een hele happening, zo'n eerste keer. Ik zat tegenover haar. Het was verschrikkelijk. Ze at met haar mond open. Constant. Er stonden rauwkost, friet en salade op tafel. En ik voelde mezelf gedwongen er wat van te zeggen, ik kon gewoon niet anders. Het moest eruit. Dus ik vroeg haar, op zeer vriendelijke, rustige toon, of ze met haar mond dicht zou kunnen eten. En toen werd ik verbaal besprongen door heel de familie, haar en mijn ouders incluus, en met veel bombarie werd ik heengezonden van de tafel. Mijn probleem was vanaf die dag iets om me echt voor te schamen, en vooral iets om zo min mogelijk ter sprake te brengen.

Uiteindelijk kwam het er op neer dat ik me maar niet zo moest aanstellen, en dat was dat. Want eerder van tafel gaan was not-done, omdat er in onze familie veel waarde word gehecht aan samen eten. Terwijl dat juist mijn grootste afschuw is. Letterlijk het ergste wat ik me kan bedenken, is opgesloten te zitten in een kamer met etende mensen waar ik niet uit kan. Alleen de gedachte al doet me ineenkrimpen.

Dit heeft tot grote problemen geleid in mijn sociale en professionele leven. Op mijn werk, in verschillende banen, zakte ik al snel af naar de status van paria omdat ik me afzonderde tijdens de lunch, terwijl samen lunchen de norm was. Mijn uitleg van de situatie volstond niet, en ik werd achter mijn rug om belachelijk gemaakt. De dag dat 4 van mijn collega's bij een vorige baan tegelijk appels begonnen te eten terwijl ik aan de telefoon zat, met een dikke grijns op hun gezichten, zal me nog lang heugen. En ik begrijp hun tegendraadse reactie ook wel: Het is niet leuk om een sikkeneur tegenover je te hebben die je boze blikken schiet en wegvlucht als je een appeltje eet. Maar dat maakt het voor mij niet beter te verdragen.

Ook tijdens familie uitjes en diners zonder ik me af. Sinds ik de moed heb gevonden gewoon voor mezelf te kiezen tijdens het eten zit ik aan een aparte tafel. En als mensen zich daar aan storen, heb ik daar geen boodschap meer aan: Het alternatief is voor mij vele malen erger.

Maar dat maakt de dagelijkse zaken niet bepaald makkelijker . Als zelfstandig ondernemer loop ik ook regelmatig tegen problemen aan. Als ik met een presentatie of cursus bezig ben en iemand begint te eten, is het over. Ik klap dicht. Raak geïrriteerd. Moet weg. Ik ben eens halsoverkop naar buiten gelopen tijdens cursussen die ik verzorgde omdat de vermalijde koekjes tevoorschijn kwamen.

En zo is het verder eigenlijk altijd geweest. Ik heb het geluk dat mijn echtgenote een ontzettend lieve, begripvolle vrouw is, die onverbiddelijk rekening houd met dit gebrek van mij. We houden er rekening mee met boodschappen doen. Ze komt bij me zitten als ik me afzonder bij familiediners or bedrijfsfeestjes. Ze kauwt zachtjes en doordacht. En de ene keer dat ze uitschiet en een flinke hap uit een appel neemt, zegt ze sorry.

Het is allemaal zo normaal voor me geworden, dat ik er amper bij stil sta hoeveel moeite het kost om om dit probleem heen te leven. Maar na enkele verhalen hier gelezen te hebben kan ik niet anders dan daar even bij stil te staan. En dan realiseer ik me dat ik zo veel meer in mijn mars heb, waar ik zonder dit gebrek in mijn functioneren toe in staat zou zijn. En dat vind ik het waard om hier eindelijk iets aan te doen en mijn ervaringen te delen.

Ik ben erg benieuwd naar de behandeling die ze in het AMC bieden. Als ik mee ga doen, begin ik eraan zonder dolle verwachtingen en een open mind. We zullen zien wat de toekomst brengt.

Ik wens jullie allen het beste toe.

Met vriendelijke groet,

Martijn

<Voor de forummers maar weer voor de zoveelste keer de regels ingekort>


Na een recente zoektocht naar lotgenoten ben ik op dit forum terecht gekomen.
Via dit forum heb ik contact opgenomen met dr. Schroder, en hoop binnenkort
voor een intake uitgenodigd te worden zoals enkelen van jullie al meegemaakt hebben.
Ik wil mijn verhaal nu eindelijk eens kwijt en wil jullie graag wat vertellen over
mijn (vermeende) misofonie en de progressieve grip die het op mij heeft.

Het is voor mij begonnen als naamloze ergernis.
Ik begon me te storen aan de eetgeluiden van mijn moeder,
wiens kaken niet goed sluiten, wat tijdens het eten een geluid van enig volume voortbrengt.
Dit was ook rond de tijd dat bij mij via het RIAGG ADHD werd geconstateerd, toen ik 12 jaar oud was.

Al snel begonnen ook eet-en drinkgeluiden van anderen mij erg te storen.
Ik ontweek deze geluiden door zelf luid te eten, zachtjes te neuriën,
en vooral snel mijn eten naar binnen schrokken zodat ik met mijn
handen achter het hoofd heimelijk mijn oren dicht kon knijpen.
Die poppenkast aan de keukentafel heb ik jarenlang volgehouden,
maar ondertussen ging het van kwaad tot erger.

Mijn reacties op eetgeluiden werden steeds instinctiever.
Het evolueerde tot een fysieke fight-or-flight respons. De adrenaline gierde door mijn
lijf, en het geluid eiste mijn onmiddelijke en volledige aandacht op.
Ik schoot (en schiet) mensen woedende blikken toe voordat dat ik het zelf ook maar door had.
Ik begon te kreunen en te steunen als ik iemand hoorde eten, drinken of slikken.
Ik zonderde me af als er chips op tafel kwam.
Als iemand zat te eten in de klas of op het werk, ging ik snel naar de WC en bleef daar,
tot er genoeg tijd voorbij was voor die persoon om klaar te zijn.
Als dat niet zo was, bleef ik op de gang wachten.

Op verzoeken om wat langzamer, zachter of ergens anders te
eten reageren mensen meestal erg defensief, in mijn ervaring.
Ook in mijn familie. Men voelt niet dat men iets verkeerd doet,
en ervaart mij in dergelijke situaties als vijandig.
Natuurlijk ook omdat ik helemaal op scherp sta op zo'n moment.
Zoiets breng ik niet zomaar even ter sprake, zeker
niet bij nieuwe collega's, vrienden of klasgenoten.
Dat is mijns inziens vragen om problemen.

Dat ondervond ik aan den lijve toen de vriendin van
mijn jongere broer voor het eerst thuis kwam eten.
Een hele happening, zo'n eerste keer.
Ik zat tegenover haar. Het was verschrikkelijk.
Ze at met haar mond open. Constant. Er stonden rauwkost, friet en salade op tafel.
En ik voelde mezelf gedwongen er wat van te zeggen,
ik kon gewoon niet anders. Het moest eruit.
Dus ik vroeg haar, op zeer vriendelijke, rustige toon,
of ze met haar mond dicht zou kunnen eten.
En toen werd ik verbaal besprongen door heel de familie,
haar en mijn ouders incluus, en met veel bombarie werd ik heengezonden van de tafel.
Mijn probleem was vanaf die dag iets om me echt voor te schamen,
en vooral iets om zo min mogelijk ter sprake te brengen.

Uiteindelijk kwam het er op neer dat ik me maar niet zo moest aanstellen,
en dat was dat. Want eerder van tafel gaan was not-done, omdat
er in onze familie veel waarde word gehecht aan samen eten.
Terwijl dat juist mijn grootste afschuw is.
Letterlijk het ergste wat ik me kan bedenken, is opgesloten te
zitten in een kamer met etende mensen waar ik niet uit kan.
Alleen de gedachte al doet me ineenkrimpen.

Dit heeft tot grote problemen geleid in mijn sociale en professionele leven.
Op mijn werk, in verschillende banen, zakte ik al snel af naar de status van
paria omdat ik me afzonderde tijdens de lunch, terwijl samen lunchen de norm was.
Mijn uitleg van de situatie volstond niet, en ik werd achter mijn rug om belachelijk gemaakt.
De dag dat 4 van mijn collega's bij mijn vorige baan tegelijk
appels begonnen te eten terwijl ik aan de telefoon zat, met
een dikke grijns op hun gezichten, zal me nog lang heugen.
En ik begrijp hun tegendraadse reactie ook wel: Het is niet leuk om een
sikkeneur tegenover je te hebben die je boze blikken schiet en wegvlucht
als je een appeltje eet. Maar dat maakt het voor mij niet beter te verdragen.

Ook tijdens familie uitjes en diners zonder ik me af.
Sinds ik de moed heb gevonden gewoon voor mezelf te
kiezen tijdens het eten zit ik aan een aparte tafel.
En als mensen zich daar aan storen, heb ik daar geen boodschap
meer aan: Het alternatief is voor mij vele malen erger.

Maar dat maakt de dagelijkse zaken er niet makkelijker op.
Als zelfstandig ondernemer loop ik ook regelmatig tegen problemen aan.
Als ik met een presentatie of cursus bezig ben en iemand begint te eten, is het over.
Ik klap dicht. Raak geïrriteerd. Moet weg.
Ik ben tweemaal halsoverkop naar buiten gelopen tijdens cursussen
die ik verzorgde omdat de vermalijde appel tevoorschijn kwam.

En zo is het verder eigenlijk altijd geweest.
Ik heb het geluk dat mijn echtgenote een ontzettend lieve, begripvolle vrouw is,
die onverbiddelijk rekening houd met dit gebrek van mij.
We houden er rekening mee met boodschappen doen.
Ze komt bij me zitten als ik me afzonder bij familiediners or bedrijfsfeestjes.
Ze kauwt zachtjes en doordacht. En de ene keer dat ze uitschiet
en een flinke hap uit een appel neemt, zegt ze sorry.

Het is allemaal zo normaal voor me geworden, dat ik er amper bij
stil sta hoeveel moeite het kost om om dit probleem heen te leven.
Maar na enkele verhalen hier gelezen te hebben kan ik niet anders dan daar even bij stil te staan.
En dan realiseer ik me dat ik zo veel meer in mijn mars heb,
waar ik zonder dit gebrek in mijn functioneren toe in staat zou zijn.
En dat vind ik het waard om hier eindelijk iets aan te doen en mijn ervaringen te delen.

Ik ben erg benieuwd naar de behandeling die ze in het AMC bieden.
Als ik mee ga doen, begin ik eraan zonder dolle verwachtingen en een open mind.
We zullen zien wat de toekomst brengt.

Ik wens jullie allen het beste toe.

Met vriendelijke groet,

Martijn
Laatst gewijzigd door MvW op zo 19.06.2011 17:57, 3 keer totaal gewijzigd.

iluvk3
Berichten: 43
Lid geworden op: za 13.02.2010 20:08

Bericht door iluvk3 » di 07.06.2011 05:35

hallo martijn.
heel dapper dat je je verhaal zo uitgebreid op papier hebt gezet.
ik heb ook misofonie maar dan met fluitende en zingende mensen.
maar ik snap precies hoe het voor jou moet zijn. het gevoel van
wegwillenvluchten. ik hoop dat je iets hebt aan de cursus.

groetjes ada

Gebruikersavatar
Erica47
Berichten: 547
Lid geworden op: di 26.05.2009 19:11
Locatie: Heiloo

Bericht door Erica47 » di 07.06.2011 06:15

Hallo Martijn,

knap van je om je verhaal hier zo neer te zetten.
Maar vooral: erg duidelijk beschreven.
Ik hoop nog eens wat van je te horen.

Ik ben blij dat je de energie hebt gevonden iets aan je misofonie te gaan doen.
Sterkte en succes in het leerproces, het zal je zeker iets opleveren.
En ik ben blij dat je je vrouw getroffen hebt, ze is een fijn mens zo te horen.

Erica

Gebruikersavatar
de redder
Berichten: 1272
Lid geworden op: zo 14.11.2010 21:21
Locatie: Hoogvliet (rt)

Bericht door de redder » di 07.06.2011 12:29

Martijn,
Ik kan je niet nadoen hoe je zo`n verslag maakt.

Moedig dat je het geschreven hebt.
Am i part of the decease or am i part of the cure.

MvW
Berichten: 7
Lid geworden op: vr 03.06.2011 08:34

Bericht door MvW » di 07.06.2011 15:30

Bedankt voor jullie reacties. Ik vind het alleen niet echt moedig of dapper.
Het is tenslotte een anoniem forum. Maar ik ben wel blij
dat ik het zo even van me afgeschreven heb.

iluvk3
Berichten: 43
Lid geworden op: za 13.02.2010 20:08

Bericht door iluvk3 » di 07.06.2011 20:20

je hebt je verhaal heel uitgebreid beschreven, waardoor je weer anderen helpt.

Gebruikersavatar
Frits
Berichten: 5088
Lid geworden op: ma 18.08.2008 13:43
Locatie: Alkmaar

Misofonia

Bericht door Frits » di 07.06.2011 21:15

Beste Martijn,

Ik heb met heel veel interesse jou verhaal
gelezen. Ik heb zelf geen misofonia maar
ik kan me nu heel goed voorstellen hoe je
je in moeilijke omstandigheden voelt.

Ik vind het ook erg goed dat je het allemaal
zo hebt opgeschreven en ik hoop dat je aan
de therapie in het AMC wat zult hebben.

Heel veel sterkte en ik hoop dat we nog wat
van je horen.
Hartelijke groet,

Frits

MvW
Berichten: 7
Lid geworden op: vr 03.06.2011 08:34

Bericht door MvW » wo 08.06.2011 23:03

Nogmaals bedankt voor jullie reacties. Ik zit al een paar dagen te
denken wat ik nog toe te voegen heb aan bovenstaand verhaal,
en er komen nog wat toevoegingen met andere voorbeelden bij.
Ook ben ik van plan actief mee te gaan praten met jullie op dit forum,
maar de tijd zal leren of dat klikt.

Wellicht dat andere mensen nog wat aan mijn ervaringen hebben.
En misschien ik zelf ook wel. Ik heb door alles eens op te schrijven
zelf ook een stukje perspectief gekregen, wat me goed doet.

sen
Berichten: 2897
Lid geworden op: zo 28.05.2006 13:27
Locatie: Polder

Bericht door sen » wo 08.06.2011 23:12

Bedankt voor je verhaal

En

Sucses in het amc


Sen :cool:

MvW
Berichten: 7
Lid geworden op: vr 03.06.2011 08:34

Bericht door MvW » wo 08.06.2011 23:15

Beste Sen,

Tot nu was ik nog niet bekend met meniere.
Nu ik er vluchtig wat over gelezen heb,
begrijp ik de geaccepteerde vorm van schrijven op dit forum wat beter,
en zal onderaan mijn berichten een aangepaste versie toevoegen.

-----------------------------------------

Beste Sen,

Tot nu was ik nog niet bekend met meniere.

Nu ik er vluchtig wat over gelezen heb,

begrijp ik de geaccepteerde vorm van

schrijven op dit forum wat beter,

en zal onderaan mijn berichten

een aangepaste versie toevoegen.

sen
Berichten: 2897
Lid geworden op: zo 28.05.2006 13:27
Locatie: Polder

Bericht door sen » wo 08.06.2011 23:19

Dank Martijn

Ja lange stukken
Verhalen

Dan kunnen wij afhaken helaas.

Bedankt voor je begrip,en het in lezen over
Meniere,we blijven je volgen.

welkom op ons forum :cool:

Toitoi sen

MvW
Berichten: 7
Lid geworden op: vr 03.06.2011 08:34

Bericht door MvW » di 14.06.2011 11:09

Ik ben zojuist gebeld, en ga op 30 juni naar Amsterdam voor een intakegesprek. Het is wel een hele trip vanuit Eindhoven, zeker voor een paar maanden lang wekelijks op en neer, maar de mogelijkheid dat er een effectieve behandeling uit voortkomt is me zeker de moeite waard.

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast