Pagina 2 van 3

Geplaatst: ma 20.07.2009 11:41
door Longosan
zow... lees het bericht net....

Komt behoorlijk hard aan zoiets en zet je behoorlijk weer met de voeten op de grond (en met knikkende knien, omdat we zelf allemaal wel weten hoe geen stilte meer jezelf tot wanhoop kan drijven!)

Sterkte.

SalF

Geplaatst: ma 20.07.2009 11:52
door anta
Wat een afschuwelijk bericht .

Familie en vrienden van Dietrich veel sterkte gewenst.


Anta

Geplaatst: ma 20.07.2009 11:55
door Jen
Ik denk dat dit nieuws een extra aanzet moet zijn om die chatbox nieuw leven in te blazen.... Help Kees !!!
Ineke, het einde van je relatie heeft niks met je gehoorstoornis te maken. Gewoon met het feit dat je ex denkt dat het gras groener is ergens anders !!

Sterkte !!

Jenny

Geplaatst: ma 20.07.2009 12:05
door JV
Op www.telegraaf.nl


Zelfmoord om gehoorschade ESSEN -
Een 29-jarige ingenieur heeft zelfmoord gepleegd omdat hij niet meer kon leven met constant gesuis in zijn oor. Hij liep die gehoorschade op door harde muziek te luisteren.
"Ik kan niet spreken want dat doet pijn aan mijn oren. Ik heb geen zin meer in het leven", schreef Dietrich Hectors In zijn afscheidsbrief, die maandag werd afgedrukt in Het Laatste Nieuws. De man uit het Belgische Essen vraagt aandacht voor het probleem dat veel jongeren hoorschade oplopen op festivals en door naar harde muziek te luisteren.

Zelf kreeg hij daardoor op zijn zestiende ongeneeslijke aandoeningen die hem permanente oorsuizingen bezorgden. Daarnaast hoorde hij geluiden die er niet waren en werd hij overgevoelig voor lawaai. In zijn brief legt hij uit dat hij niet meer met mensen kon praten en ook niet naar zijn eigen stem kon luisteren, omdat dat pijn deed aan zijn oren.

"Ik wil niet dat iemand anders hetzelfde overkomt. Zorg allemaal goed voor uw oren! Blijf weg van te hard lawaai", is zijn duidelijke boodschap. "Ik zelf, en ik alleen heb mijn oren verknald, keer op keer, ik was me nooit bewust van de gevaren."


Geplaatst: ma 20.07.2009 12:23
door ineke niekus
bedankt allemaal voor jullie meeleven , doet me weer goed. dat ik doof ben en de ziekte van meniere heb waardoor ik niet meer mee kon zeilen en met een dove vrouw is moeilijk mee te communiseren , heeft hierbij een grote rol gespeelt daardoor zijn we uit elkaar gegroeit en nu heeft hij weer een zeilmaatje zogezegd. prettige dag allemaal. Ineke

Geplaatst: ma 20.07.2009 13:33
door Brederordie
ineke_vloothuis schreef:bedankt allemaal voor jullie meeleven , doet me weer goed. dat ik doof ben en de ziekte van meniere heb waardoor ik niet meer mee kon zeilen en met een dove vrouw is moeilijk mee te communiseren , heeft hierbij een grote rol gespeelt daardoor zijn we uit elkaar gegroeit en nu heeft hij weer een zeilmaatje zogezegd. prettige dag allemaal. Ineke
Na 37 jaar huwlijk nota bene... wat mensen elkaar aandoen... ik heb hier ook weer geen woorden voor... veel sterkte Ineke.

Groeten,
Gert.

Geplaatst: ma 20.07.2009 16:17
door opa cor
Toch moeten we ook erkennen dat het voor onze partners ook een hele opgave is. Meniere, t en h heb je niet alleen ook zij moeten er mee leren leven. Ik heb grote waardering voor mijn vrouw. Immers vaak moet ik verstek laten gaan bij sociale verplichtingen en dan staat zij er alleen voor om die te vervullen.

Dat niet ieder mens in staat is dat vol te houden, daar moeten wij toch ook begrip voor op kunnen brengen. Laten we niet te snel oordelen.
Maar proberen beiden troost te bieden.

vr.gr opa cor

Geplaatst: ma 20.07.2009 17:27
door Brederordie
opa cor schreef:Toch moeten we ook erkennen dat het voor onze partners ook een hele opgave is. Meniere, t en h heb je niet alleen ook zij moeten er mee leren leven. Ik heb grote waardering voor mijn vrouw. Immers vaak moet ik verstek laten gaan bij sociale verplichtingen en dan staat zij er alleen voor om die te vervullen.

Dat niet ieder mens in staat is dat vol te houden, daar moeten wij toch ook begrip voor op kunnen brengen. Laten we niet te snel oordelen.
Maar proberen beiden troost te bieden.

vr.gr opa cor
Ik begrijp helemaal wat je zegt Opa Cor, mijn opmerking was ook zeker niet bedoelt als persoonlijk oordeel maar meer als algemene beschouwing!

Het spijt me als het wel als zodanig is/kan worden opgevat!

Groeten,
Gert.

Geplaatst: ma 20.07.2009 18:09
door Tess

Geplaatst: ma 20.07.2009 19:59
door Teun
Wat een ontzettend tragisch verhaal. Wat een ellende een paar optredens toch kunnen bezorgen. Het blijft me eraan herinneren zelf goed op te passen, ondanks dat er een balans gevonden moet worden tussen sociaal doen, prettig leven en ellende, pijn en voorzichtigheid. Helaas blijkt uit de brief dat Dietrich deze balans onmogelijk meer kon vinden.

@Ineke: ook een naar bericht. Heel veel sterkte.

Geplaatst: ma 20.07.2009 20:05
door Kees
Ja, het is een heel verhaal, waar veel waarschuwingen uit volgen.

Je kunt dus gewoon niet voorzichtig genoeg zijn met je oren.
Als je denkt dat ze wat hersteld zijn en je gaat er weer een keer
voor kom je dus weer op de koffie en ben je weer terug bij af.

Ik heb het hele verhaal gekopieerd en geplakt in een Word-document.
Staat nu ook op mijn eigen PC.

Iemand die het toegezonden wil hebben kan me mailen.

Geplaatst: di 21.07.2009 08:54
door Dietrich
Hallo iedereen,

Hannelore hier, de zus van Dietrich. Ik vind het heel mooi wat ik hier allemaal lees, het geeft veel troost dat er zoveel mensen met Dietrich begaan zijn. Wel raar hoe het verhaal een eigen leven gaat leiden, hoe reactie na reactie de gedachten en vermoedens steeds verder van de realiteit staan. Iedereen die zijn korte en lange afscheidsbrief leest weet dat hij vastbesloten was. Er was medisch geen enkele kans op verlichting of verbetering en hij had al zeker zes jaar gevochten tegen ondraaglijke pijnen. Feit is ook dat hij niet gewild heeft tegengehouden te worden. Het was op, hij heeft zijn zaken afgerond, zijn brief geschreven en hij is vertrokken zonder omkijken. Mijn moeder wist ook dat het er niet goed mee ging en heeft hier nog speciaal op gelet toen hij wegreed. Zelfs toen hij ter plaatse was heeft hij nog gereageerd op een telefoontje van haar; hij stelde haar zelfs nog gerust! Geen enkel teken, geen 'hou me tegen', geen 'ik zie het niet meer zitten',... het moest gewoon gebeuren - het was op. Niemand heeft dus baat bij schuldgevoelens, want hij kon gewoon niet geholpen worden. Dit is zijn gedetermineerde beslissing en ik ben enorm trots dat hij geen enkele vraag onbeantwoord laat en alles zo minutieus heeft voorbereid! Hij heeft het gedaan zoals hij was - recht door zee, geen gezever maar met niets aan het toeval overgelaten!

Geplaatst: di 21.07.2009 12:00
door Longosan
Hé Hannelore,

Ontzettend veel respect voor je, dat je een bericht schrijft hier op het forum.

Het verhaal van Dietrich is zo herkenbaar voor ons allemaal, helemaal ook voor mij, als zanger en gitarist! Ik kan zijn keuze ECHT begrijpen!

Ook van mij veel sterkte toegewenst!

SalF

Geplaatst: di 21.07.2009 12:14
door Brederordie
Het is en blijft onvoorstel en maar ook herkenbaar...
Er zijn de afgelopen dagen maar erg weinig momenten geweest dat ik er niet aan gedacht heb!

Groeten en heel veel sterkte toegewenst,
Gert.

Geplaatst: di 21.07.2009 16:45
door drummer
Hannelore, ik bewonder je trots en het respect voor je broer dat uit je bericht spreekt, en wens jou en de overige familie heel veel sterkte toe.
Vriendelijke groeten Henk